• home
• meedoen
• contact
• disclaimer
• sitemap
• alle wijkblogs
• voorwaarden
• privacy statement

Ik werd enkele jaren geleden van achteren aangevallen, gemolesteerd en beroofd door twee jongemannen. Om half tien ’s avonds, onderweg naar een verjaardagsfeestje. Ik deed aangifte bij de politie en stond die volgende week in de krant. Sindsdien ben ik bang en extra alert op straat en zie zelfs gevaar waar niets loos is. Sindsdien ook doe ik aan karate en dat blijkt goed te zijn voor lichaam en geest. Maar alhamdoelilla oftewel godzijdank gebeurde die gewelddadige beroving niet in Amsterdam, maar in een provinciestad (daar waar men Amsterdam groot en gevaarlijk vindt), en niet door buitenlanders, maar door kaalkoppige blanken (skinheads die de pest hebben aan buitenlanders).

   Vannacht fietste ik van mijn werk naar huis, op de Hoofdweg liep een vrouw van middelbare leeftijd alleen over straat, op de Bos en Lommerweg liepen twee jonge Marokkanen, ze lachten en hadden het over een of andere film, even verderop liep nog zo’n stel dat naar clipmode was gekleed en... ik kon niet horen waarover deze jongens spraken. Op een terrasje voor shoarma grillroom ‘Bir tat’ zaten drie Turkse mannen. Bij het postkantoor daartegenover pinde ik 20 euro. Ik fietste naar ‘Avondverkoop Bos en Lommer’ en zag een mooi, blond meisje geheel alleen met haar pas gekochte boodschappen naar buiten gaan. Ik kocht een flesje wijn en de Marokkaanse winkelier zei bij het afrekenen: ‘nog een fijne dag verder’. Vanuit het licht van de avondwinkel trok ik weer de duisternis in en bereikte mijn straatje dat nog donkerder was. Uit een busje stapte iemand met een baard en een djellaba, hij groette mij ‘dag buurman!’ en ik groette hem terug ‘dag buurman!’.

   Ondanks mijn trauma had ik in deze nacht en in deze buurt geen last van die wijd en zijd beruchte ‘onveiligheidsgevoelens’.

JV