De mensen vragen mij wel eens hoe het is om
oud te zijn, ik antwoord dan altijd: ach joggie of ach meissie... en meestal
zegt dat genoeg. Ze voelen direct aan dat ik zoveel gezien en beleefd heb, dat
het niet meer 123 te vertellen valt. Toen ik jong was kreeg ik na een lange
avond doorzakken soms het gevoel mijn ziel verloren te hebben, omdat ik alles
had gezegd en helemaal leeg achterbleef, maar tegenwoordig lukt het me niet
meer om volledig te zijn, al zou ik er een jaar de tijd voor krijgen.
Een speciaal verschijnsel van het oud zijn noem ik 'dubbelzien':
bij mensen die ik spreek zie ik gezichten van vroeger, bij straten en pleinen
die ik betreed zie ik huizen en gebouwen of zelfs weilanden en bouwklare
vlaktes van allerlei jaren geleden. Bijvoorbeeld:
hier liep ik in 1930
zo werd het iets later
hetzelfde in 1959
en in 1965
dit was twee jaar geleden
en hier loop ik volgend jaar, zegt de zuster.