• home
• meedoen
• contact
• disclaimer
• sitemap
• alle wijkblogs
• voorwaarden
• privacy statement

   Vanochtend stond ik om half acht op, douchte en kleedde mij, betrad de voorkamer, keek uit het raam en zag al die verlichte vensters... Ik kan niet beschrijven hoe een troostende saamhorigheid daarvan uit ging. Na jaren ploegendienst, ben ik nu cursusleider geworden. Niet meer hoef ik eenzaam – als iemand van achter – mijn dag midden in de nacht te beginnen, of te beëindigen, eindelijk mag ik – als iemand van voor – mee met het ritme van de maatschappelijke golfslag; nooit meer die stille kille duisternis, maar eindelijk burengerucht en warmte uitstralend licht. Ik wilde mijn buren hartelijk omhelzen en bedanken – al zouden zij dat niet direct begrijpen en ik had er natuurlijk ook geen tijd voor. Om half negen verliet ik mijn woning op weg naar mijn werk.

   Straks zal ik de mensen die ik ’s ochtends tegenkom herkennen, want ik vermoed dat de meesten elke dag op hetzelfde tijdstip met hetzelfde bezig zijn. Je kunt er zogezegd de klok op gelijk zetten. Misschien zijn er onder u lezers die neerbuigend reageren met woorden als ‘routine’ of zelfs ‘sleur’, maar die zullen waarschijnlijk nooit jarenlang ploegendienst hebben gedraaid. Ikzelf vind het heerlijk om op te gaan in de spits, die enorme stroom van mensen, allen tezamen op weg naar werk – of ervan terug komend.

   Toen ik vanochtend naar mijn werk fietste was het nog donker, toen ik vanmiddag naar huis ging was het weer donker. We leven wel in een put. Na thuiskomst koken en eten, het NOS-journaal en nog iets kijken en dan, met de buren aan de voorkant, naar bed. Met als lichtpunt: morgenochtend diezelfde overburen.

JV