Nieuwe redactie
2 mei 2012 (04:41)
BURENHULP
6 juni 2011 (05:42)
Burenhulp
Casimirstate is een fijn buurtje met minder overlast dan in menig ander wijk van Arnhem. De bewonerscommissie probeert er alles aan te doen om dat zo te houden door te bemiddelen bij het bevorderen van:
1. Het woongenot door het onderhoud van de flats.
2. De zorg voor het omgevingsgroen.
Zij geeft daartoe uw wensen en klachten door aan de betreffende instanties.
Maar het meest bepalend voor de sfeer is de goede verstandhouding tussen de buurtgenoten. Iedere bewoner heeft zo zijn kleine en grote problemen en vaak zonder dat zelfs zijn naaste buur er wat van weet. Pas te laat zeggen ze dan: had ik dat maar geweten.
Om dat te voorkomen bieden wij de " BURENHULP " aan. De commissieleden en zijn twee vaste helpers vinden er voldoening in om buurtgenoten ook bij hun persoonlijke problemen te kunnen helpen. Zo worden door vrijwilligers, zonder dat u het merkt, kapotte galerijlampjes, defecte algemene deursloten vervangen en vastgelopen computers weer aan de praat gekregen. Maar ze zijn niet overal deskundig in en hebben niet overal de mogelijkheid toe. Als u niet voor elk wissewasje Vivare of SWOA ( Stichting Welzijn Ouderen Arnhem ) met lange wachttijden wilt bellen, en u kunt het echt zelf niet verhelpen, kan een kleinigheidje zo door een buurtgenoot gepiept zijn, zonder het gevoel dat van hem/haar misbruik wordt gemaakt.
U kunt een briefje bij een commissielid in de bus doen met een hulpvraag of met een aanbieding voor hulp.
Schrijf daarop een verzoek om hulp voor bijvoorbeeld een
a. defect huishoudapparaat
b. water bijvullen radiator
c. kleine boodschap
d. verplaatsen meubelstuk
e. computerproblemen
enz. enz.
Of schrijf een briefje waarin u uw hulp of advies aanbiedt bij dergelijke probleempjes. Wij brengen de hulpaanvrager en hulpaanbieder dan met elkaar in contact. U leert soms dan pas uw buurtgenoten kennen, ontmoet van hen meer vriendelijkheid, maar vooral: het geeft u veel voldoening om zo mee te werken aan de leefbaarheid in uw buurt.
De Bewonerscommissie Casimirstate ziet met belangstelling naar uw reactie uit.
Arnold Post, nr 62, Ben Raau nr. 28 Wim van Beers nr 32
Piet Schreuder, nr 134, p.schreuder2@chello.nl
VAN OOST NAAR WEST
20 december 2010 (05:02)
De bewoners van de Oostzijde van Plattenburg, "Casimirstate", zijn vol bewondering voor de vele initiatieven en activiteiten van het bestuur en de vrijwilligers van de Buurtvereniging Plattenburg aan de Westzijde die worden ondernomen voor de gezelligheid en leefbaarheid van de wijk.
Daarmee wordt op prijzenswaardige wijze een zeer oude traditie aldaar in stand gehouden.
De Bewonerscommissie Casimirstate aan de Oostzijde wenst daarom bestuur, vrijwilligers en bewoners veel moed en energie om dit in de komende tijd voort te zetten.
Veel licht in donkere dagen en komend jaar.
Namens BC Casimirstate;
Piet Schreuder, secretaris
en oud bewoner West Plattenburg
CASIMIRSTATE
15 november 2010 (02:43)
Brievenbussen - Groenbeheer - Verkeersspiegel
15 november 2010 (01:22)
Novenber 2010 lijkt een gedenkwaardige maand te worden.
VERKEERSSPIEGEL
In de aanvang is reeds een verkeersspiegel op de gevaarlijke hoek naar de parkeerplaats gezet. Die stond jaren geleden een tijdje op de agenda van de Bewoners Commissie, maar de reacties van de overheid waren nihil. Onze tamelijke nieuwe bewoner Fred Augenstein merkte dit op en schreef daarover in overleg met de BC de politiek en de verkeersdienst weer eens aan. En de laatste kwam kijken en stelde vast dat een spiegel op die plek inderdaad nodig was, en zie hij werd geplaatst met de voorwaarde dat wij zelf hem bij vervuilen schoon zouden maken.
Wij kunnen dit object dus gerust "De Augenstein Verkeersspigel " noemen, dit voor die na ons komen. Want Fred, bedankt voor je medewerking om onze wijk verkeersveiliger te maken, dus de leefbaarheid daarvan vergroten.
BRIEVENBUSSEN
Eindelijk, eindelijk! Tien jaar lang stonden ze op de agenda. De laatste vergaderingen bestookten wij de nieuwe bewonersconsulent Naffi van Vivare daarmee. En hij bleek de boodschap goed over te brengen.
Het was ook duidelijk dat alle andere flats om ons heen die bussen op de begane grond hadden, van buiten ingooien en binnen ledigen. Geen postbestellers, krantenmensen of reclamebezorgers meer die op elk moment aan één of andere bel trokken om binnen gelaten te worden om de brievenbussen te vullen.
Wij hadden ook wel zeer de tijd mee wat betreft de roep om meer veiligheid. Die zal nooit volmaakt zijn, maar de kans is toch minder groot dat mensen met minder goede bedoelingen zomaar de flat kunnen binnen stappen. Alle bewoners waren door ons van tevoren geraadpleegd en op een enkeling na die het moeilijk vond om naar beneden te lopen, zeiden alle anderen dat wij daar maar voor moesten gaan. En zie, twee mannen begonnen 2 november met het weghakken van de stukken muur van de halletjes en nu, op 6 november, zijn de nieuwe bussen al in en de seniorenflat aangebracht.
De naamplaatjes moeten er nog wel op.
Ze denken dat karweitje binnen twee weken te hebben geklaard. Els Wegenwijs was één van de eersten die het initiatief hiervoor nam en de BC naast haar vond. Dank Els! Wat dacht je van "Elsbusjes"?
GROENBEHEER
Vandaag, 5 november, waren Jiska...en Marcel van Heumen van het Gemeentelijk Groenbeheer des morgens 10.30 uur hier om met ons en bewoner Jos van de Wal die bij Rijkswaterstaat werkzaam is, het groenherstel en onderhoud te beschouwen.
Dat werd door de BC jarenlang opgevoerd bij Vivare en Gemeente omdat de bewoners zich ergerden aan de manier van maaien over het perkje langs het paadje dat naar de Esperantolaan leidt.
Zware maaitrucks gingen bij tij en ontij snel en slordig over het perk en lieten daar omgeploegde plaggen en het afval daarvan achter. Van bijhouden en onderhouden van dit stukje mooie natuur waar wij elke dag op uitkijken, was geen sprake.
Nu is de afspraak gemaakt, dat het veel aan lage overwoekerende struiken verwijderd zullen worden, behalve om de bomen heen. Ook de zgn, druppel, het ovaaltje dat de scheiding vormt van de weg naar de parkeerplaats en het pleintje zal niet geheel steen worden, zoals de gemeente voorstelde, maar gedeeltelijk voor planten bewaard blijven.
Voorts zullen de houten paaltjes die ter afrastering van het perk dienden en steeds verrot waren en door vrachtwagens omver werden gereden, vervangen worden door zwerfkeien.
En vooral, de prachtige struiken worden gesnoeid, zodat ze er niet meer overwoekerd uit zien. Wij hebben duidelijk gemaakt dat wij natuurliefhebbers zijn en als wij en onze bezoekers ons wijkje betreden, het als een vriendelijk groene aanblik ervaren moet worden.
STELTEN
1 augustus 2010 (01:40)
Voordat de parkeerplaats van Intratuin en de wijk Elsweide bestonden was daar tussen een bongerd zo"n beetje bij het eindpunt van "Tramlijn Begeerte" tegenover de ingang van de HAN, voor wie het toneelstuk zagen.
Wij werden door de peren en pruimen aldaar hartelijk uitgenodigd ze te komen plukken.
Mozes zei immers al dat een boer de rand van het veld niet mocht oogsten, omdat dat voor de "armen" was. Je moest daarvoor wel een sloot en een hek over en de knechten Piet en Herman van boerderij Zonneweelde van Van Manen uit het zicht blijven, maar verder was er niets aan de hand. Toch had die boer een papier opgehangen waarop stond: "God ziet alles". Wij hadden daar onder gezet: "Maar Hij verraadt ons niet". Dus trokken wij aan onze stelten als Piet en Herman tevoorschijn sprongen, wat zoveel betekent als de benen nemen, welke uitdrukkingen beide wat eigenaardig aandoen.
Als u een heer van boven de 65 op het winkelcentrum tegenkomt die door het leven met littekens is getekend, denk dan eens aan Piet en Herman. Hoe durfden Herman en ik toen wij elkaar later op een kampeerterrein waar ik de jeugd leidde tegenkwamen, daarover te lachen!
Over die stelten en benen gesproken: in mijn flat woont een meisje met benen die je voor geen goud van de wereld stelten zou durven noemen.
Die oude beeldhouwer, Michelangelo, die toch aardige stukjes uithakte, zou bij het zien daarvan onmiddelijk zijn eerdere werkjes in de prullenmand hebben gegooid om met die benen aan de slag te gaan. Haar vriend heeft net als ik een reuze kijk op die dingen. Gelukkig leidt haar vriendelijke gezicht mij daarvan af. Als zij net als haar opoe van weleer die mooie appel wil plukken, hoop ik dat zij daaraan weerstand biedt.
Dan hoeft hij zich niet in het zweet te werken met het planten van fruitbomen en zij niet voortdurend aan gezinsuitbreiding te denken , maar aan de stelten trekken, de benen nemen, en liever nog eens de vierdaagse overdoen.
Michelangelo en ik daarachter met ieder zijn talent zoals u die ook heeft.
Piet Schreuder.
ERGERNISSEN
14 augustus 2009 (12:59)
Zich ergeren maakt het leven onaangenaam.
Waaraan ergert een mens zich het meest?
Je zou zeggen dat de hebzucht en graaicultuur van mensen die reusachtige bonussen ontvangen na al of niet wanbeleid hem het meest zouden storen. Of aan het gebrek van samenlevingszin die zich uit in het maar om zich heen smijten van afval, vooral in de natuur. Of aan het verkeersgedrag van mensen die het leven van andere weggebruikers in gevaar brengen. Of aan overheidsinstanties die zich weinig aan de wensen en klachten van de bewoners lijken aan te trekken. Of de onveiligheid op straat. Nou ja, lees de kranten maar.
Zo kunnen wij wel even doorgaan. Zich voortdurend ergeren is heel ongezond. Het zet zich in je hoofd vast, je gaat mensen haten en je op wraaklust doen zinnen en het veroorzaakt hoge bloeddruk. Maar welke ergenis die jou het leven verziekt blijkt bovenaan te staan? De overlast die de buren veroorzaken. En van die overlast is de meest ergelijke de geluidsoverlast. Zij zetten hun muziek zo luid aan dat je in je stoel zit mee te swingen en de bassen in je borst bonzen of er een hartaanval op komst is. En het liefst wanneer je net een middagdutje wilt doen of na s'avonds tien uur behoefte aan rust hebt. En als dat lawaai dan tot diep na middernacht aanhoudt dan weet je helemaal niet waar je het zoeken moet. Het hoeft dan niet eens luid te zijn om niet in slaap te kunnen komen.
Het eerst wat wordt aangeraden is met die buurman gaan praten. Dan moet je het geluk hebben dat hij begrip toont. Owee als dat niet het geval is. Als je de politie belt dan is het geluid bij zijn komst juist afgelopen en loop je het risico dat de buurman je gaat vragen of jij soms de politie op zijn dak heeft gestuurd en dreigt er ruzie, vaak met geweld. Idem dito de woningstichting die je vraagt een formulier in te vullen alsof je om uitzetting vraagt en tenslotte zegt dat er niets aan te doen is omdat je buur netjes zijn huur betaalt.
Er zijn zelfs per gemeente meldpunten met fraaie namen ingericht, maar bij gebruik ook weer met hetzelfde risico.
Als je in een flat woont kan je de luide gesprekken die rechts,links, recht en diagonaal op luide toon worden gevoerd gewoon volgen wat je van je eigen bezigheid afleidt zodat je je daarop niet kunt concentreren. Kom je er pas te wonen dan is het beste naar je buren te gaan om te vragen of zij je willen waarschuwen als jouw muziek soms te hard staat, zodat je het volume erop kunt afstellen. En dan maar hopen dat er bij hen hetzelfde besef bestaat of onstaat en je niet in een hutje op de hei hoeft te gaan wonen voor je broodnodige rust. Je moet wat geluid en gedrag kunnen verdragen, het is onvermijdelijk. Maar tegen teveel en langdurige overlast op dat gebied leidt onvemijdelijk tot botsingen. En tenslotte moet een goede buur beter zijn dan een verre vriend. Wat gij niet wilt wat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Niets fijner dan een goede buurtgemeenschap.
GELUIDSOVERLAST
29 juni 2009 (05:20)
Eén van de ergenissen is geluidsoverlast. Vaak onbewust doet men dit buren aan. Je kunt het niet voorkomen dat je wel eens iets van elkaar hoort. Je hoeft je dan niet eenzaam te voelen. Maar te luid en langdurig betekent geluidshinder, en daar kan je dol van worden. Wist je dat diepe bassen het meest door de muren heen dringen? Ieder zijn muziekje, van klassiek tot pop, dat doet er niet toe, als het volume maar zo is aangepast dat het plezier voor jezelf beperkt blijft.
Je zult maar in alle rust je krantje of een mooi boek willen lezen en dan urenlang achter elkaar dezelfde dreun horen. En dan bedoel ik niet eens de eentonige herhaling van steeds dezelfde melodie die blijkbaar als een drug voor de hoorder fungeert, maar zonder zelfs de melodie te horen alleen maar boem boem boem, dezelfde diepe bas die op je keel en borst dreunt of er een hartaanval op komst is. Er zijn mensen voor minder elkaar in de haren gevlogen.
Het is bekend dat steeds meer mensen al op jonge leeftijd gehoorbeschadiging hebben. Je hebt maar vijf zintuigen die je het leven normaal maken, en één daarvan is het gehoor. Door je oren, ogen, reuk, smaak en gevoel heb je contact met de wereld om je heen. Zij hebben een wisselwerking op elkaar.
De grootste kwaal van deze tijd is de overspannenheid van één of meer van die zintuigen, die te zwaar worden belast. De gevolgen zijn gespannen zenuwen, stress, of hoe je het noemen wilt, waardoor de gezondheid in gevaar komt en de mens een kort lontje kan krijgen, dus een gevaar voor de gemeenschap gaat vormen. Lees de krant maar.
Door de gevoelloosheid die daardoor onstaat, moeten de zintuigen van vooral jongeren steeds meer worden geprikkeld. Het einde is dan zoek. De massale popconcerten die bij allerlei festiviteiten worden uitgevoerd worden daarom steeds luidruchtiger.
De stemmen en gitaarklanken die tussen de zware drums worden gehoord hebben meer weg van gekrijs, waarin nauwelijks meer een melodie valt te onderscheiden. Zelfs voor de studenten van de Hoge School Arnhem Nijmegen in het park Presikhaaf moeten zonodig die harde oerwoudgeluiden worden geproduceerd die de vogeltjes uit de bomen doen vallen en waardoor de bloempotten op de schoteltjes van de omwonenden op de vensterbanken staan te rinkelen. Alsof de lagere instincten met massahysterie bij de jeugd opgeroepen dienen te worden. Van een muziekje van Strauss is daar helemaal geen sprake meer. Gelukkig blijken er voor de klassieke- en lichtklassieke concerten als van André Rieu nog liefhebbers van jong tot oud genoeg te zijn.
Een school, of hij nu laag of heel hoog is, is er niet alleen om leerstof in te stampen. Ze hebben altijd een opvoedende taak. En daar schort het tegenwoordig nogal eens aan.
Laten wij in onze wijk elkaar in elk geval het leven zo aangenaam mogelijk maken, want dat is ons leven.
Piet Schreuder.
CRISISBERAAD
27 maart 2009 (02:22)
Wij zaten in 1932 om de tafel te huilen, mijn vader, moeder, anderhalf jaar ouder zusje en ik. "Ik weet niet wat ik morgen op tafel moet zetten om te eten", snikte moeder. "Dan eten we maar rijst met water",stelde ze als uiterste redmiddel voor.
Naast de deurpost van de kamer was een zwart doosje van de radiodistributie aangebracht. We konden hem al op 1, 2 en 3 zetten. De ronde luidspreker stond op het tafeltje naast ons. En opeens klonk daaruit "De Internationale " op. De gestalte van vader verrees uit zijn stoel en hij begon zingend om de tafel heen te lopen. Mijn moeder greep hem van achter bij de schouders, dan volgde mijn zusje, en ik sloot de stoet. En allemaal zongen we om het hardst mee: "De Internationale zal morgen heersen op aard, makkers op, ten laatste male; en de internationa-a-a-a-ale zal morgen heersen op aard!"
Pas toen het lied helemaal was uitgezongen zegen wij neer op onze stoelen, bulderend van het lachen.
Nee, veel te eten hadden wij niet, maar net genoeg om in leven te blijven. In de Paulstraat stond een rij arbeiders voor de deur van een functionaris van de vakbond. Vader moest een stempeltje zetten voor de tien gulden die hij ontving. Daar ging voor de huur alleen al twee gulden veertig af. En dan was er nog het bureau Armenzorg in de Parkstraat. Daar moest je wel aantonen dat je lid was van de Nederduitsch Hervormde Kerk. Dat stond op je kaart, al was je de eerste de beste ongelovige heiden. Zo schraapte je je inkomen bij elkaar. Vader kon voor dat tientje ook als kleermaker werken voor kledingmagazijn Rademakers op de hoek van de Steenstraat Spijkerlaan, maar dan sleten zijn schoenen en moest hij de kuren van de baas verdragen. En er waren maar twee partijen; die van de arbeiders en die van de hun uitbuitende bazen, en vooral de hoge bazen, tegen wie de arbeiders steeds meer in opstand kwamen. Want alleen de arbeiders wisten hoe je de staat eerlijk moest inrichten zodat iedereen gelijke kansen, inkomens en voorzieningen had. Er waren villa's, een enkele kale kakwijk, arbeiderswijken en achterbuurten krottenwijken, zoals de Rietenbeek, Bloemenwijk en Vijverwijk, die voornamelijk uit hout bestonden en waardoor onbestrate brede paden liepen. Ik zag het Vijverwijk vanuit de Vijverschool afbranden. Ze zeiden smalend dat je de luizen kon horen knappen, maar toen de bewoners naar een nieuw gebouwde wijk moesten verhuizen bleken het vaak keurige mensen te zijn. Nu hebben we geen achterbuurten meer. Het zijn om te beginnen veertig achterstandswijken, verbeterwijken, krachtwijken, prachtwijken of met wat voor andere benamingen ook van wijken waarvan was vastgesteld dat daar hoog nodig wat aan het woongenoot gedaan moet worden. Maar het mocht niet discriminerend klinken. Daarom wil de opvolger van ex-minister Vogelaar, minister Van der Laan, het op "Vogelaarwijken" houden. Daarmee zijn we begonnen en daarmee moeten we eindigen, zei hij. Misschien maakt hij het allemaal mee.
Maar nu is er in de regering en in bedrijven crisisberaad en verkeren wij door al die berichten in de onzekerheid of dat toegezegde geld en die mankracht voor de geplande nieuwbouw nog wel aanwezig is. En naast regering, gemeente en woningbouwcorporaties mogen wij als bewoners meepraten daarover.
Erger: hebben wij morgen wel te eten ?
En dan klinkt er opeens "De Internationale" en grijpen wij elkaar bij de schouders en lopen de polonaise om de tafel.
Piet Schreuder
Park Presikhaaf vernieuwd of vernield ?
26 november 2008 (05:07)
Ik woon naast het perron van station Presikhaaf en zie vanuit mijn woning elke dag op het laatste stukje van het vroegere park Presikhaaf. Van alle bewoners van Presikhaaf woon ik daar het dichtste bij. Elke boom die ik zie ben ik in mijn jeugd ingeklommen. Ik woon al 75 jaar op Plattenburg, vroeger behorend tot het buitengoed Presikhaaf, met een onderbreking van 30 jaar in de wijk Presikhaaf. De bewoners beschouwden tot 1960 het bos als hun achtertuin, waar ze zich in alle rust dagelijks ontspanden. Ik hield daar als jeugdleider voor de jeugd van Plattenburg en later voor de straatjeugd van heel Arnhem, sportwedstrijden op het trapveldje tussen de witte villa, het Esperantohuis en de spoorbaan.
Het Bethaniënklooster, het kinderkoloniehuis, de Esperantisten uit de hele wereld en de werkplaats voor zwakzinnigen op de boerderij van Kruk, later de Sociale Werkplaats, bewezen dat het bos als een waardevolle plek voor cultuur en een uitermate gezond herstellingsoord werd beschouwd.
Toen in 1960 met en duistere reden het bos werd omgezaagd, schreef ik in de Arnhemse Courant een artikel met als kop: "Geen vernieuwing maar vernieling". Ik begreep later dat met de wederopbouw van de door de oorlog verwoeste stad de gemeente het bos wilde bestemmen tot een evenementenpark. Om het karwei af te maken stonden de bulldozers eindelijk aan de rand van het trapveldje toen ik de jeugdambtenaar Van Amerongen inlichtte. Deze zag daar de druk bezochte jeugdactiviteiten en riep de bulldozers een halt toe. De arbeiders zeiden dat zij de opdracht hadden om na dit bos ook Angerenstein, Klarenbeek en Sonsbeek zo te "vernieuwen". Dat werd nu stop gezet.
Het deed de omwonenden verdriet dat het bos verdwenen was en na aandringen werd ik verzocht het in de oude stijl te laten herstellen. Het nieuwe stadsbestuur en vooral wethouder Hein Bloemen had hier oren naar. Op zijn verzoek maakte ik wandelingen met hem en de toenmalige landschapsarchitect door wat er van deze mooie groene plek was overgebleven. Hij beloofde dat zodra het geld van het grote stedenbeleid binnen was, het bos in oude glorie hersteld zou worden. Met een werkgroep werd het plan besproken en afgerond. Het wachten was nu op het beloofde geld. Wethouder Henri Lenferink kwam mij op een dag mededelen dat er inderdaad 5 miljoen gulden voor beschikbaar was geworden.
Het ruiterfestijn Champion 1991 had intussen bewezen dat deze plek ongeschikt was voor evenementen. Na afloop liet het een omgeploegde akker over waar de bevolking anderhalf jaar lang niet kon wandelen omdat gemeente en aannemer het niet eens werden over de herstelkosten van 36.000 gulden. Eindelijk kon men wegens het beschikbare geld met het herstel beginnen. Maar in plaats van het plan uit te voeren ging men een "klankbordgroep"oprichten, waarin de gemeente vertelde dat zij er toch een evenemententerrein wilde maken. Het duurde weer jaren voordat men ondanks mijn honderden protestbrieven met de uitvoering begon. Er werd vastgesteld dat de bevolking na de oorlog bij elkaar opgeteld veertien jaar geen gebruik van het park had kunnen maken. Ik had intussen bij bedrijven en particulieren geld ingezameld waarvan tweemaal tweehonderd bomen en evenzoveel struiken door wethouders en schoolkinderen waren geplant. In 2007 was ik bij de opening aanwezig. Tot schrik van de bezoekers zagen zij dat die 200 juist volgroeide bomen en struiken waren omgezaagd of ergens anders herplant. En helemaal was men verontwaardigd dat over de gehele lengte en breedte van het nieuwe park vier meter brede asfaltwegen waren aangelegd. Het was duidelijk dat de gemeente had vast gehouden aan de evenementenbestemming. En op dit moment wil de gemeente die mogelijkheid uitbreiden door er opstallen te bouwen met voorzieningen daarvoor. Gelukkig is de bewonerswerkgroep die door de platforms Presikhaaf is ingesteld tegen deze uitbreiding.
Er zijn bewoners die het vernieuwde park mooi vinden. Ik kan een atoombom ook mooi vinden en bewondering hebben voor de kennis en de kunde waarmee hij is gemaakt. Maar ik beschouw het doel waarvoor dat werkstuk is gemaakt verwerpelijk. Ik ben er van overtuigd dat de mens een bos waard is waarin hij rust, bezinning, ontspanning en genezing kan vinden. De drukte en het lawaai wat Champion Arnhem, de introductiedagen van de Hogeschool Arnhem Nijmegen en de laatste parkmanifestatie daar veroorzaakten horen er niet thuis. Het vernieuwde "bosje"schudde op zijn grondvesten. Het was geen herstel in oude glorie. Niet één mens die het bos van vóór 1960 met zijn cultuurhistorische waarde had gekend zou het herkennen.
Stel je voor dat de waterval van Sonsbeek werd afgebroken en ergens anders geplaatst. Nee, een blind paard van eeuwen geleden zou daar als hij nu weer leefde de weg kunnen vinden.
Dat heet generatie-overdracht. Het gevoel dat als je daar loopt je voorvaderen er ook zo liepen en je nageslacht eveneens zich daar zo zal vertoeven.
Wat in geen enkel park in Arnhem Parkenstad heeft plaats gevonden is tot mijn verdriet en van vele andere natuurliefhebbers is bos Presikhaaf overkomen. Ik wil geen persoon en geen uitvoerder daarvoor afkraken, zij zijn mij allemaal even lief. Maar voor mij is het duidelijk dat de bedoeling van het herstel en het belang ervan niet is begrepen.
Piet Schreuder.
Van Kernheim tot Presikhaaf en terug.
20 oktober 2008 (12:04)
Wacht maar tot je het geluk hebt tachtig te worden en je nog negentien te voelen met de daarbij behorende behoeften. Tot je een half uur tegen regen en wind in getornd hebt en de dagen daarna loopt uit te hijgen. Tot je verrijkt bent met ervaringen die je met niemand meer kunt delen.
Mijn zoon introduceerde bij mij het vreemde woord "generatieoverdracht", zoals de woorden elitair en erudiet waarmee de meisjes in de villa Kernheim werden opgeleid om in de deftige huishoudens van gegoede families te dienen. Wacht maar tot ze om je heen het woord nostalgie vies vinden alsof je meent dat vroeger alles beter was en je op een eilandje leeft. Wacht maar hoe je de waarde moet schatten van woorden en geschiedenis omdat jouw "nu" ook historie wordt. Als een kind op grootmoeders schoot verbaasd hoort dat er eens een andere wereld bestond. En tot je erover begint te peinzen de rit uit te zitten of je activiteiten te staken.
De juffrouw aan de telefoon van AKZO-Nobel vertelde me dat ze de kantoorflat op de hoek van de Velperweg Vosdijk "De Kernheim" blijven noemen, omdat daar eens die villa Kernheim stond, gesloopt werd en honderd meter verderop herbouwd. Daarlangs liep een pad, dat een klinkerstraatje werd, aangeduid als de Kernheimstraat. Ik kende de keuterboertjes daar. Het vormde de toegang tot het befaamde Arnhemse buitengoed Presikhaaf met zijn uitgestrekte weiden en bospark. Totdat de spoorweg naar Zutphen het viaductje noodzakelijk maakte en daarachter als "Poortstraatje" verder ging door Presikhaaf naar Velp. Het verenigde zich met de Broekstraat. Als je het tunneltje bij de Ulenpaslaan onderdoor gaat, kom je in Velp weer in de Broekstraat tot aan het boerderijtje dat nog op de hoek van de IJsselstraat staat. Je zou een transparante plattegrond over de hedendaagse moeten leggen om te zien hoe de straten als Lange Wal nog de toenmalige route weergeven. De Lage Wal die vroeger als landpad langs de wetering liep, die wij met de boeren en politie op onze hielen met polsstokken overmoedig overstaken. Wij, de jeugd van toen, die wilden tonen dat wij de ouders de baas waren en de nieuwe generatie vormden.
Op de echte universiteiten werden mensen opgeleid met filosofie en psychologie. Ze leerden beseffen dat "geschiedenis" het grondvak is van alle vakken. Dat kennis daarvan en respect daarvoor onontbeerlijk is om te weten hoe je mens, natuur, milieu en wereld onderhoudt en niet afbreekt. Kernheim betekent "je thuis voelen". Kern is het diepste wezen. Heim als in heemtuin het eigene, en heimwee is het verdriet dat te missen. De Kernheimschool aan de Waalstraat moest plaats maken voor de Blauwe Weide. Behalve de naam van de kantoorflat van AKZO-Nobel is er als laatste herinnering aan de Kernheimstraat als toegang tot Presikhaaf nog het Kernheimpoortje waar in de boog het jaartal van de bouw staat en in de muur ernaast de gedenksteen is gemetseld met het jaar dat het water daar eens zeven meter boven Amsterdams Peil stond. Wat hebben we in 2008 van het buitengoed gemaakt, dat zullen onze kinderen zich afvragen.
Tot je beseft dat religiositeit er met het liedje aan toevoegt: "Stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw, de hemel en de aarde".
Piet Schreuder.
Verkeerssituatie
25 april 2008 (01:11)
In de Arnhemse Koerier van woensdag 22 april stond, door de Gemeente Arnhem medegedeeld, dat de Esperantolaan en de Ernst Casimirlaan een 30 km zone wordt en dat er een parkeerverbod komt, aangegeven door het plaatsen van borden.
Nog vóór de flats van Tuinstede en het appartementencomplex aan de Esperantolaan daar stonden, was de bewonerscommissie van Casimirstate al in gesprek met de gemeente over de parkeernood in de Esperantolaan. Toen het plan ontstond om het appartementencomplex te bouwen, heeft de bewonerscommissie heftig geprotesteerd en is zij met 72 handtekeningen naar de rechter gestapt om de bouw van dat complex te voorkomen.
Daar waren drie redenen voor: Ons uitzicht op een deel van de natuur van het park werd ontnomen. Het licht van de zon die in het Zuidoosten opkomt zou voor een deel belemmerd worden. Het toch al drukke eenrichtingsverkeer zou toenemen en daarmee de parkeernood. Daardoor zouden hulpdiensten als brandweer, politie, ambulance, vervoer op maat, enz. enz. ons moeilijker kunnen bereiken.
Tot dusver werd daarom een extra parkeerverbodsbord aan het einde van de Esperantolaan bij de bocht naar de Ernst Casimirlaan geplaats en de boszijde van de laan werd verhard. Het autogebruik nam de laatste jaren toe en daarmee de parkeernood, zodat ook steeds vaker aan de andere zijde van de laan geparkeerd werd. Eindelijk is daar een extra parkeerverbodsbord geplaatst.
Maar, zoals wij eerder bij genoende bocht aan het einde van de laan zagen, werd in het begin gecontroleerd op naleving en daarna steeds minder, hoewel er steeds politie langs reed. Wij vrezen dat hetzelfde lot het nu geplaatste bord ondergaat. Je kunt zoveel borden plaatsen als je wilt, maar als er niet gecontroleerd wordt zal het niet veel uitmaken. Dus blijven wij aandringen op controle en het benutten van de al tientallen jaren braak liggende grond op de hoek van de Velperweg.
Op de bres voor bomen.
19 april 2008 (06:12)
Boom gekapt.RE
19 april 2008 (05:35)
Geachte heer Schreuder,
Naar aanleiding van uw vraag bericht ik u als volgt.
Het deel van het park waar de gekapte boom stond, valt ten aanzien van het onderhoud en beheer onder verantwoordelijkheid van de gemeente Arnhem. Het iniatief tot kap ligt dan ook bij de gemeente en daarvoor is met Regina Pacis niet gecommuniceerd. De reden voor de kap is bij ons dan ook niet bekend. Niettemin nemen wij, gelet op de waarde die de gemeente hecht aan het park en de daarin staande bomen, zonder meer aan dat er een dringende reden moet zijn geweest om deze boom te kappen. Wij gaan er ook van uit dat de gemeente de restanten op korte termijn zal verwijderen.
Met vriedelijke groet,
Namens
R.Lambregts
Locatiedirecteur Regina Pacis
Boom gekapt.
19 april 2008 (04:59)
Geachte Directie van Regina Pacis,
In het parkje, Sacre Coeur, achter uw verpleeghuis, is 's middags 15-4-08 één der oudste monumentale bomen een halve meter boven de grond afgezaagd. De stam en afgebroken takken liggen onopgeruimd er omheen. De vele wandelaars, waaronder de trouwe hondenuitlaters waren zeer bedroefd en verontwaardigd, omdat zij in de zaagsnede geen enkele verrotting konden bespeuren.
De vragen zijn natuurlijk:
1 Had deze boom, als hij ziek of gevaarlijk was, niet gered kunnen worden?
2 Bestaat er geen herplantplicht?
3 Bij de presentaties van het nieuwe Regina Pacis werd voortdurend beloofd vooral de oude bomen in het pareltje van Arnhems parken te sparen. Werd de boom in overleg met u omgezaagd?
Vriendelijke groet.
Namens buurtbewoners.
Piet Schreuder.
Een der laatste Casimirbomen.
14 maart 2008 (06:55)
Ik heb nog niet goed naar mijn monogram gezocht. Die had toch in het bovenste gedeelte van de boom kunnen staan. Maar zelfs de klimop reikte niet meer tot de top. Onze reus voor de flat trok het niet meer.
Het hoogste gedeelte met zijn dikke zijtakken bleef het laatste jaar kaal en bij de kap
( lees zaag ) daalde die het eerst naar de grond. Wij keken vol bewondering naar de jongen die een stevig koord om de hoogste dikke tak wierp en zich met elektrische zaag en al op grote schoenen met pinnen aan de zijkanten omhoog trok en eerst de zware takken afzaagde. Die zijn op de tweede en laatste dag van de kap op vier maart 2008 afgevoerd.
Het valt mij op dat de laatste tijd niet meer een karweitje wordt afgemaakt. Er zijn veel voorbeelden van werkstukken die men tegenwoordig gewichtig "projecten" noemt, half gereed lange tijd laat liggen. Het zogenaamde niet herstelde maar "vernieuwde" bos Presikhaaf mocht ik een jaar geleden met de wethouder mee openen, maar zie onder andere het ontbrekende bruggetje over de bovengronds gehaalde beek tussen de vijver en de watergang. Omgehaalde of omgewaaide bomen blijven jaren liggen omdat het zo goed voor de insecten, dus de vogels, is. Maar dat was eerder met voldoende mate, nu gaat het erop lijken dat er straks meer liggende dan staande bomen zijn.
Wij hebben naar de jaarringen gekeken, zover die nog door de zaagsnede zichtbaar waren.
Het leek ons dat er meer dan vijfenzeventig waren. Misschien zou het mijn leeftijdsgenoot zijn die ook de tennisbanen daar heeft gezien met de onbewaakte overweg waarvoor het bord stond met de waarschuwing: Ätentu: post la transiro de la fervojo fermu la barilon".
( Oppassen: na het overgaan van de spoorbaan sluit het hekken ). En zag hij het opbreken van de tennisbanen waarvoor de bungalow van Van Maanen met zijn grote tuin ervoor in de plaats kwam. Beiden werden verwaarloosd, mogelijk met het voorzien van de bewoners van wie de neef die directeur was van projectontwikkelaar Comforza, er brood in zag daar enkele jaren geleden een hoog appartementencomplex liet bouwen. Dat 72 bewoners van Casimir bezwaar aantekenden omdat een stuk natuur en het uitzicht daarop in het zuidoosten verdween, daar trok de gemeente en de rechter niet aan. Geld gaat voor.
Misschien was de grond niet meer van de beste kwaliteit, in elk geval moest de boom weg.
Wij belden nog naar verschillende afdelingen van de gemeente om vier meter van de boom te laten staan zoals bij een vorige boom die nu uitbot en met zijn klimop een groen kunststukje op ons plansoentje is. Maar al teveel respect voor mens en boom lijkt niet meer aanwezig te zijn. Ook de vraag of er geen herplantplicht is, bleef tot nu toe onbeantwoord. De wereld wordt kaler en met bomen en struiken verdwijnt de garantie voor onze gezondheid en rukt de klimaatverstoring op. Oudjes zeggen: het zal mijn tijd wel duren. Maar het gaat wel steeds sneller.......
Boom: u zij gegroet.
Nog bedankt.
Piet Schreuder
BC KANDIDATEN
11 januari 2008 (03:49)
De huidige leden van de Bewoners Commissie Casimir hebben ook niet het eeuwige leven op deze aarde. Daarom kijken zij altijd uit naar geschikte opvolgers.
BC-leden worden geacht bij hun medebewoners bekend te staan als sociaal voelend. Zij luisteren naar wensen en klachten van hen betreffende de openbare ruimte in en om de flat teneinde het "woongenot" zoveel mogelijk te behouden en zo mogelijk te verbeteren. Zij brengen die over naar de instanties die daar wat aan kunnen doen. Dat zijn o.a. de woningbouwcorporatie Vivare, de gemeente en de verkeerspolitie. De commissieleden hebben daar zelf belang bij en kijken dus zelf ook om zich heen of er iets goed wordt onderhouden of te repareren valt.
BC-werk is onbetaald vrijwilligerswerk. Kosten gemaakt in overleg met de andere leden, kunnen worden gedeclareerd aan de hand van nota's.
Natuurlijk is iedere bewoner bevoegd zelf de genoemde instanties te benaderen, maar de ervaring leert dat wanneer een commissie dat namens de bewoners doet de indruk wordt bevestigd dat eensgezindheid over problemen en oplossingen bestaat. Als bewoners elkaar tegenover instanties tegenspreken weten de aangesprokenen natuurlijk niet of de bewoners serieus zijn te nemen en bestaat de kans dat er niets gebeurt. Op deze website staan meerdere malen de namen van de commissieleden vermeld die door bewoners daarvoor kunnen worden benaderd. Deze leden brengen dat dan weer over naar het centrale adres van de commissie zodat die het overzicht van de wensen en klachten krijgt en houdt en in overleg met de andere leden deze wensen en klachten en behandeling daarvan kenbaar maakt. Hij legt door middel van afschriften van zijn correspondentie verantwoording af aan de leden. De bewoners hebben de bevoegdheid daarvan kennis te nemen. Ook mondeling gedane afspraken gebeuren zo altijd in overleg.
Momenteel behartigt Piet Schreuder dat.
Via huurdersbelangenvereniging De Brug en de commissie ontvangen de bewoners een bijdrage voor door de commissie gemaakte kosten. Éen commissielid houdt de kas met inkomsten en uitgaven bij en houdt die in balans. Hij legt daarvan zoals in elke vereniging verantwoording af door te zorgen dat minstens twee bewoners namens de anderen daarvan éénmaal per jaar of twee jaren inzage hebben.
Op dit moment is Ben Raau de kashouder.
De BC heeft een website waarop mededelingen staan, foto's en verhalen voor en door bewoners. Iedere bewoner wordt uitgenodigd daaraan deel te nemen. Het ligt daarom aan de bewoners zelf of die website blijft.
De webbeheerder is Wim van Beers aan wie u uw berichten e.d. af kunt leveren.
De BC moet als elke commissie en vereniging een gespreksleider hebben met enige verenigingservaring. Hij stelt in overleg met de andere commissieledenen bewoners de agenda samen voor bijeenkomsten en zorgt dat de punten voldoende behandeld worden, waaraan ook de woonconsulente van Vivare deelneemt.
Op dit moment is Arnold Post de gespreksleider.
Inèz Kessels de woonconsulente. Zij zorgt voor het verslag dat van elke bijeenkomst wordt gemaakt. Voor de verbinding / communicatie onderling en met instanties is het noodzakelijk dat BC leden over internet met e-mail beschikken om elkaar zo te allen tijde te kunnen bereiken. Want vaak is spoed vereiste. Daarbij wordt de correspondentie schriftelijk opgeslagen zodat deze altijd controleerbaar is, wat niet het geval is met mondelinge en telefonische gesprekken en afspraken.
De BC-leden verklaren uitdrukkelijk dat zij geen enkele zeggenschap over het doen en laten van de bewoners hebben. Voor reparaties aan de woning of berging en overlast door buren dienen bewoners zelf met de klachtenlijn / meldkamer van Vivare, gemeente of politie contact op te nemen.
Eén van de taken van de BC is het beleggen van een gezellige vergadering met gratis koffie en gebak voor alle bewoners. Op onze uitnodiging kwamen echter te weinig reacties. Zodra er behoefte voor is nodigen wij opnieuw uit. Er is een zaal in Vreedenhoff voor ons beschikbaar.
De ruwweg geschatte gebruik van uw tijd waarmee u rekening kunt houden.
Om een idee te geven wat BC-leden ( geschat over een jaar ) aan tijd kwijt zijn per maand:
Gesprek leiden: 1 uur. Corresponderen; 3 uur. Kas houden: 10 minuten. Web beheren: 2 uur.
Hierin is niet gerekend de tijd van gesprekken met bewoners en instanties. Die variëren over een jaar en per lid gerekend een half tot 2 uur per maand.
Voorts zijn er zeer gewaardeerde medewerkers die b.v. kapotte lampjes repareren, zoals
Pim Waterman in de flat spoorzijde. Commissielid Wim van Beers en Ben Raau doen dit voor de seniorenflat. Zij zorgen ook dat op Nationale feestdagen de vlag wordt opgehangen op het pleintje.
De BC rekent er natuurlijk op dat iedere bewoner zich van zijn verantwoording voor het gezamelijk woongenot bewust is en alzo handelt door de openbare ruimte in flat en omgeving schoon te houden.
De BC hoopt in verband met de voortgang van het bestaan dat een of meerdere bewoners zich geroepen voelen aan de BC deel te nemen, en zich kandidaat stellen, zodat bij een tekopt aan menskracht, kennis en kunde, hij / zij de BC terzijde staan of mettertijd taken kunnen overnemen.
Daar klopt iets
21 november 2007 (05:19)
Maandag 23 oktober dwingt gebonk mij uit bed te stappen. Een koutje opgedaan, dacht ik. Meestal word ik om 7 uur wakker en probeer ik tot half acht uit te slapen, want bioritme is me heilig. Een wekker heb ik nooit nodig gehad. Mijn vrouw destijds wel. Ze dacht dat ik hem op een vroeger uur "gezet" had dan gewenst was. Eens gooide ze na het paniekerig aflopen dat ding naar mijn kop. Zozo, zei ik, de tijd vliegt. Toch altijd beter dan de manier waarop veel vrouwen in Schotland gedwongen worden uit bed te stappen. Die worden met een Schot wakker. Ik kreeg gelukkig gauw in de gaten dat het gebonk en geklop niet in mijn hoofd zat, maar van buiten kwam. De eerste paal onder de school hoek IJssellaan/Laan van Presikhaaf ging in de grond. Ik moest het weten, ook hoe die school er uit zou gaan zien, maar datums en maquettes die ik voorbij zie komen, zijn aan mij verspild. Het komt er toch meestal anders uit te zien dan je in gedachten had. Prachtige presentatie met maquette van het nieuwe Regina Paces. Onder voorbehoud dat er niet onder het gebouw geparkeerd werd, want dat kost 2.5 miljoen euro extra. Een oude dame zei "U bent toch een katholieke instelling? Waarom vraagt u dat geld niet aan de paus? Iedereen lachen. Nou, u en ik kunnen zo wel een paar personen opnoemen die zo'n bedragje uit de mouw schudden zonder dat ze er armer op worden. Als het om de zorg gaat van mensen die er hun hele leven voor hebben geploeterd dan heb je het idee dat elk dubbeltje wordt omgedraaid. Het eerste ontwerp met de presentatie was weggegooid geld. In elk geval verdwenen in de zak van de projectontwikkelaar. Volgende presentatie was zonder mogelijkheid onder het gebouw te parkeren. Nu heette het verdiept parkeren. Dat is zoiets van er vlak omheen maar zo dat je op de daken van de auto's kon kijken. Wat werd benadrukt was de winst voor de natuur, vooral voor het zeldzaam mooie oude bosje genaamd naar het oude klooster wat er stond: Sacre Coeur. De parkeerplaats aan de Remagenlaan zou dan aan de natuur worden teruggegeven. Dat vind ik altijd zo mooi uitgedrukt en hoop ik er altijd het beste van, want hoe vaak lees ik dat Nederland steeds meer natuur tekort komt. Ik hoop dat het niet werd gezegd omdat ik onder het gehoor was. Weliswaar wantrouw ik resultaten van onderzoeken die ik in de krant lees. Ik kreeg eens in de gaten dat toen de omzet van de koffie daalde er een resultaat van een onderzoek verscheen waarin stond dat koffie zo gezond was. Zodra die omzet weer op peil was stond er in een stukje dat het gebruik van die drank toch gevaren inhield. Dus leerde ik dat je minstens tien resultaten van onderzoeken over het zelfde onderwerp aan een eigen democratisch onderzoek moet onderwerpen. Als acht van de tien hetzelfde beweren is de kans groter dat die het gelijk aan hun zijde hebben. Nu maar afwachten of ze na tien jaar tot de ontdekking komen dat het gebonk op die plaats ten behoeve van de school aldaar wat betreft de infrasructuur en het park op zijn plaats was. Ik vergeet de uitspraak van premier Lubbers niet: "Voorspellen is moeilijk, vooral waar het de toekomst betreft". Regeren is vooruit zien. We mikken op duurzaamheid, maar het is gokken. Nemen wat er komt en het beste ervan maken, zei een medepatiënt eens.
Piet Schreuder.
Nr : 11 Algemeen Groenonderhoud
28 augustus 2007 (07:08)
Nr: 8 Presikhaaf veilig zonder natuur ?
2 augustus 2007 (06:37)
De belangrijkste buurman van de wijk Plattenburg is wel de wijk Presikhaaf. Beide wijken zijn lang vóór de spoorlijn Arnhem Zutphen was aangelegd gebouwd op wat genoemd werd het belangrijkste '' buitengoed '' van Arnhem : Presikhaaf, met het bos Presikhaaf als het culturele centrum. Maar Plattenburg bestond eerder als onderdeel van '' het goed '' en was beroemd om zijn schone natuur. Wat er nu van terecht is gekomen lijkt het tegenovergestelde.
De belangrijkste oorzaak : verveelvuldiging van de bevolking en de industrie. Nu wil de provincie graag aan de rand van Presikhaaf op natuurgebied De koningspleij het asfaltbedrijf van Bruil dat in Wageningen staat, naar dat gebied overbrengen en er de modernste asfaltcentrale van Europa bouwen. Als u de website www.ageena.nl aanklikt ziet u wat Plattenburg en Presikhaaf boven het hoofd hangt.
Onderstand artikel verscheen eerder in Wijknieuws Presikhaaf www.presikhaafnet.nl
Het grootste gevaar wat Presikhaaf bedreigt is de luchtvervuiling. Nog belangrijker dan eten en drinken is zuurstof als levensvoorwaarde. Daar kunnen wij geen vijf minuten buiten.
Aan de zuidkant van Presikhaaf ligt het grootste indrusrieterrein van Gelderland en een drukke verkeersader De Pleijroute. Aan de oostzijde loopt één van de drukste verkeerswegen van Nederland. Langs de noordwesthoek staat de multinationale AKZO-Nobelfabriek.
Het hoeft geen betoog dat dit alles een toenemende luchtvervuiling veroorzaakt die levensbedreigend is. Daarbij is het een sluipmoordenaar omdat je de vervuiling nauwelijks aan de lucht ziet of ruikt.
''Bomen nemen verontreinigde lucht zoals uitlaatgassen op, verwijderen stof uit de lucht, breken wind aan de voet van hoge gebouwen, verfraaien de stedelijke ruimte en herinneren de bewoners van een stad op prettige wijze aan de basis van zijn bestaan: de natuur.
De wisseling en verschillen tussen de seizoenen en het samenleven met andere bewoners zoals de vogels. Bomen vertalen de lokale cultuurhistorische waarde in natuurlijke herkenbaarheid en betrokkenheid. Dit alles met een minimaal beslag op kostbare grond. Een respectvol bomenbeleid zegt de burger veel over zijn gemeentebestuur. Bossen zijn onmisbaar, want bomen halen stof en ander vuil uit de lucht. Een honderdjarige beuk neemt 150 m² plaats in. Het bladeroppervlak ligt tussen de 1200 en 1500 m² en neemt 1,3 registerton stof op. als het regent verdwijnt dit vuil in het riool. Hij kan 125.000 m3 lucht zuiveren en 200 liter water per dag verdampen.Een normaal mens ademt 12 m3 lucht per dag.''
( Ingezonden stuk Trouw 16-12-05 )
Ruim zestig jaar geleden is door verkeerd besef van natuurwaarde de vergissing begaan de bomen in het cultuurhistorisch natuurlijke bosje park Presikhaaf om te zagen. De meeste volwassen bomen verdwenen, struikgewas, beekjes, sloten, het moerasje en natuurlijke waterloop en oevers werden opgeruimd of '' gemoderniseerd '' . Nog vóór het ontstaan van de wijk Presikhaaf maakten omwonende zich daarover zorgen en vroegen om
herstel '' in oude glorie ''. In de wijk Presikhaaf kwamen platforms die dit streven met duizenden guldens ondersteunden. Een werkgroep met ambtenaren werd opgericht die moeizaam tot een herstelplan kwamen. De gemeente had echter nog geen geld voor de uitvoering. Toen eindelijk 5,2 miljoen gulden daarvoor vrij kwam werd een '' klankbordgroep
park Presikhaaf '' ingesteld waarin ambtenaren en belanghebbenden als de Hogeschool Arnhem Nijmegen èn een wisselend aantal van drie tot 6 bewoners van Over het Lange Water zitting namen. Konden zij de ruim tienduizend omwonenden wel vertegenwoordigen zodat de gemeente kon zeggen dat deze volgende bomenkap in '' samenspraak met de bewoners is gebeurd ?'' Hadden deelnemende bewoners inzicht in milieuproblematiek ?
Zoals uit de omschrijving van het grote belang van volwassen bomen voor zuivering van lucht blijkt, zou door die bewoners dat belang voorop hebben moeten staan en hadden zij nooit akkoord mogen gaan met de bomenkap die niet het herstel beoogde maar de verkeerd begrepen '' vernieuwing '' van het park.
Piet Schreuder.
» Archief
» Mijn Profiel
» Mijn foto album
Links
- http://www.plattenburg-arnhem.nl
- http://www.vreedenhoff.nl
- http://www.reginapacis.nl
- http://www.historischklarendal.nl